شعر

گل نوروزي بهار استگل در ميان خار استگل در ميان خارپوشيده از حصار استپايان سوز و سرماستآغاز كشت و كار استباد رسيده از راهمشكين كوله بار استرقص نهال و نور استجشن شكوفه زار استشور و نشاط بر پاستمهماني بهار است عيدانه هاي رنگينبي حد و بي شمار استعيدي به بر برادرخواهر در انتظار استدل مثل سير و سركهبي صبر و بي قرار استشوق وصال دارمچشمانم اشكبار استچشمانم اشكبارديدار روي يار است كانون خوانوادهميدان كارزار استقلب پدر شب عيدهر سال در فشار استچادر نماز مادركهنه است و وصله دار استمادر بزر گ راهيسوي سر مزار استزيرا كه اوّل عيددايي است دا شعر...

اگرچه پای در بندي دماوند

عروس پای در بندي دماوند

كنار دشت زيباي شقايق

چه دلخواهي چه دلبندي دماوند

هزاران چشمه جوشد از تن تو

به هر سو گل پراکندی دماوند

سرت در آستان آسمان است

چه كوه بي همانندي دماوند

كتاب كهنه ي جغرافيايي

سراسر حكمت و پندی دماوند

چه ديدي اشكباراني هميشه

چرا يكدم نمي خندي دماوند

شكوه كشور ايرانياني

از الطاف خداوندي دماوند .

شعر...

با توّلدت اي گل چشم عاشقان روشن

چشم عاشقان روشن چهره ي جهان روشن

اين خجسته ميلاد روشني مبارك باد

چهره ي زمين روشن چهره ي زمان روشن

خانه پر شد از شادي و نشاط و شيريني

كوي و كوچه نور افشان بام و آستان روشن

با چراغ و آيينه شهر نور بندان است

با ستاره هاي شب راه آسمان روشن

دست خار كوتاه از آستين دستانت

روي دشمنان تار و روي دوستان روشن .

شعر...

ماه روزه

ماه مهر ماه مهرباني است

ماه روزه

ماه نور ماه آسماني است

ماه روزه

ماه ميهماني خداست

ماه توبه و دعاست

ماه ربّناست

ماه روزه

ماه ديده ماه دل تكاني است

ماه همدلي ماه همزباني است .

شعر...

وقتي كه خواب

برادر مرگ است و

غروب

خواهر ظلمات

پس

هر طلوع آفتاب

ميلاد روزي روشن

و هر

بيداري بعد از خواب

تولّد

دوباره ي انسان است .

شعر...

آن نقطه ي روشنكه در ميان بي نهايتستاره و سياره سو سو مي زندكره ي زمين است سياره ي سر سبز و آبيسياره ي ابري و أفتابي سرزمين پيامبران فيلسوفان دانشمندان . . . . .سرزمين جانوران جنايت كاران من در آنجا چشم گشوده امحالااز فاصله اي نه چندان دور به آنجا مي نگرمبا خودم مي گو يممااز كجاي اين جهان آمده ايمو به كجاي آن ره مي سپاريم . شعر...

هوا آلوده بود افتان و خیزان

شدیم از شهر سوی ده گریزان

کنار چشمه جا خوش کرده بودند

غبار ابر و باد گرد ریزان .

شعر...

تا بحال

طي طول سالها

چشم آدمي

بسوي آسمان باز بود

دست آدمي

بسوي آسمان دراز بود

حال آدمي

ميرود به آسمان

سير ماه ميكند

از فراز آن

زمين را

نگاه ميكند .

شعر...

در چین و چروک چهره ها

جاي پای گذر زمان را ببين

در كنار هر موي سفيدي

رازي نهفته است

در پشت ديوار هر سكوتي

فريادي خفته است

هر پیری

جنازه ي جواني را بدوش ميكشد

هر زشتي

خواب زيبايي را مي بيند

در لابلاي هر قصه اي

سر گذشت غم انگیز

غصه اي است .

شعر...